Taigh mo Sheanmhair

Bàrdachd Maireadh Ramsaidh

Taigh mo Sheanmhair painting by Mairead Ramsay (click to enlarge)

	Air chuairt anns a’ bhus a‘ dol dhan Chars, Àireamh a-sia air rathad Loch Aillse, ‘Taigh na Seilich’, le geata uaine , Balla geal air a pheantadh le tulchann uaine. Suas an staidhre dhearg sinn a’ dol gu luath, A’ cur ar corragan air a’ chloich shona, An seo aig taigh mo sheanmhair tha e math, A’ gnogadh air an deagh dhoras brèagha.
	“ Bon Accord “ tha an clagan ag ràdh, Math dha-rìreabh airson triùir bheaga, Seanair is seanmhair gu math, “ Dè tha dol? “ A h-uile duine le gàire. A’ leumadaich coltach ri laoigh is uain, A’ fosgladh phreasaichean a dh’ fhaighinn ulaidhean, An uair sin letheach shuas an staidhre, Ag èigheach le deagh fheum ar guthan aig àrd ìre.
	Air cùlaibh na cèis Raibeart buidhe, Cho mìorbhaileach ri ban-sìthiche, Cuir a’ ghlainne suas, bi faiceallach, Slìob na h-itean, bi sàmhach. A’ ruith suas bhon t-seilear dhorcha, Dà chois aig an aon àm air an staidhre, Fosgail a’ chlòsaid airson rud sam bith, A’ cluich spùinneadairean-mara, ar beatha ‘s ar bith.
	Uamh ghorm cuibhrig, sinne a-staigh, Cuir an ‘Teasmaid’ aig uairean tràth, Curlairean seanmhair nar falt, A’ lorg poit-mhùin seanair na ionad. A’ deanamh robot de bhucaid phàipeir, Agus briogais ghoirid gun tòn innte, An uair sin sìos an cùl, sinne nar ruith, A-nis dè mu dheidhinn spòrs a-muigh?
	Anns an taigh bheag, ar dachaigh ga togail, A’ cluich falach-fead as dèidh sin sgiobailt, Le cùirtearan, bratan agus lampa ola-mhòr, Cha bhi sinn a’ faicinn na poit mòire. Dealan-dè agus coileach peucaig, A’ dannsa air na sitheanan gàraidh, Ròsan is flùraichean le comasan dìomhair, A’ cur gaoth anns na beàrnan-Brìde.
	“ Ho”. An robh sibh a’ cluinntin dad? Airson dà dhiog a’ chluich a’ stad, Far mullach a’ phreas gheibh sinn suiteis, Tha sinne math air rudeigin milis. “ A bheil sibh ag iarraidh srùbag a' nis? ” Cuir an coire air an stòbh a rithist, Ceapairean blasda làn de shilidh, Cèic, bonnach no aran milis.
	Air an truinnsear briosgaidean còta-bàn, Gu leòr coltach ris na builleannan arain is èisg, Glainne gach duine de ‘Vimto’ no sùgh, No am b’ fheàrr leat ‘ Irn Bru’. An uair sin a’ dol dhan t-seòmar-suidhe, A’ cluich còmhla ri Granda greis ùine, Tàileasg dha mhealltairean agus cairtean dha chealgairean, Ceòl piana airson triùir dhannsairean .
	Teine mònadh ga thogail a’ ròstadh ar casan, Breacan a’ peantadh ar lurgannan, Gleoc mhòr an siud bho Aimearaga, Bha i na craobh o chionn fhada. A’ cluinntinn uaireadair pòcaid Seanair, “ Obh! Mo chreach ! Seall an uair” “ Thoiribh an leabaidh oirbh.Tha e anmoch air an oidhche” Smaoinich sinn gun robh sin gasda.
	Pigichean teth ann an gùintean-oidhche, Bidh ar casan blàth san t-seòmar, Leanabhan salach, air ar nighe gun uisge, Botail is badain anns gach àite. Is toigh leotha ar cur sa chuibhrig mhìn, Le sgeulachdan bho na bràithrean Grimm, A dh'aighearr uile nar cadal boidheach, Ach gun chlann ann nach eil e ro shàmhach ?